இன்றைய சமூகத்தில் “திருமணம் தேவையா?” என்ற கேள்வி சுதந்திரம், சுயநிலை, தனிநபர் வாழ்க்கை போன்ற கருத்துகளால் அடிக்கடி எழுப்பப்படுகிறது.
திருமணம் இல்லாமலும் மனிதன் வாழ முடியும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. மனிதன் எவ்வாறு வாழ்கிறான், அந்த வாழ்க்கை முதுமையில் எவ்வளவு பாதுகாப்பானது, மரியாதையானது என்பதே உண்மையான கேள்வி.
இளமை என்பது உடல் வலிமை, கனவுகள், வேகம் நிறைந்த காலம். அந்தக் கட்டத்தில் திருமணம் வாழ்க்கையைப் பகிரவும், பொருளாதார மற்றும் மனஅழுத்தங்களை சமாளிக்கவும் உதவும் ஒரு ஆதாரமாக தேவையாக இருக்கிறது. இருப்பினும், இளமையில் திருமணம் இல்லாமலும் ஒருவர் முன்னேற முடியும் என்பதால், அதை அவசியம் என்று வலியுறுத்த வேண்டியதில்லை. ஆனால் முதுமை வந்தவுடன் இந்த கணக்கு முற்றிலும் மாறுகிறது.
உடல் மெதுவாக ஒத்துழைக்காமல் போகும், நண்பர்கள் காலத்தோடு குறைவார்கள், பிள்ளைகள் தங்கள் வாழ்க்கையில் மூழ்கி விடுவார்கள், சமூகம் தனது கவனத்தை திருப்பிக் கொள்வது இயல்பாக நடக்கும். அந்த நேரத்தில் பணம் பேசாது, பதவி உதவாது, சமூக ஊடக நண்பர்கள் மருத்துவமனையில் கையைக் பிடிக்க வரமாட்டார்கள். மருந்து கிடைக்கும், மருத்துவர் கிடைப்பார், ஆனால் இரவில் வலி வந்தால் அல்லது பயம் வந்தால் அருகில் அமர்ந்து மௌனமாக துணை நிற்க ஒரு மனிதன் தேவை. அந்த மனிதனை ஒப்பந்தமாக நியமிக்க முடியாது; அது உறவாக மட்டுமே கிடைக்கும். அதனால்தான் தனிமை இளமையில் ஒரு தேர்வாக இருக்கலாம், ஆனால் முதுமையில் அது தண்டனையாக மாறுகிறது.
திருமணம் பலருக்கு துன்பமாக மாறுகிறது என்று வாதிடலாம்; ஆனால் தவறான திருமணம் ஒரு பிரச்சினை என்பதால் திருமணமே தேவையில்லை என்று சொல்ல முடியாது—தவறான ஓட்டம் விபத்துக்குக் காரணம் என்பதற்காக சாலையை ஒழிக்க முடியாதது போல.
“பிள்ளைகள் பார்த்துக்கொள்வார்கள்” என்ற வாதமும் முழுமையானதல்ல, ஏனெனில் பிள்ளைகள் கடமை அல்ல; அவர்களின் வாழ்க்கை முன்னுரிமைகள் வேறு, ஆனால் வாழ்க்கைத் துணை மட்டும் சட்டமும் சமூகமும் விதித்த பொறுப்பு.
“தனிநபர் சுதந்திரம் முக்கியம்” என்ற வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளலாம், ஆனால் துணையில்லாத சுதந்திரம் முதுமையில் மௌனமாகவும் பலவீனமாகவும் மாறுகிறது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.
பணம் ஓய்வு பெறாது, பதவி ஓய்வு பெறாது, ஆனால் மனிதன் மட்டும் ஓய்வு பெறுகிறான்; அந்த ஓய்வுக்காலத்தில் சேமித்த செல்வம் உதவலாம், ஆனால் சேமிக்கப்படாத மனித துணை இல்லையெனில் வாழ்க்கை காலியாகத் தோன்றும். ஆகவே, திருமணத்தை கட்டாயமாக்கவில்லை, அதை மரபு வாதமாகவும் முன்வைக்கவில்லை; ஆனால் மனித வாழ்க்கையின் நீண்ட பயணத்தில் அது வகிக்கும் பாதுகாப்புப் பங்கை மறுப்பதும் சமூகத்திற்கு ஆபத்தானது.
இளமையில் திருமணம் வாழ்க்கையை உருவாக்கும் ஒரு தேவையாக இருக்கலாம், ஆனால் முதுமையில் அது வாழ்க்கையை தாங்கும் அவசியமாக மாறுகிறது. இது கலாச்சார உணர்ச்சி அல்ல; இது வாழ்க்கையின் கணக்கு, அனுபவத்தின் சுருக்கம். திருமணம் இளமையில் தேவை; முதுமையில் அவசியம்.
