நேற்று...இன்று...நாளை

நேற்று...இன்று...நாளை

பணம்  

நேற்று வேறொருவர் கையில்  

இன்று நீ என்னும் பணம்  

நாளை மற்றொரு கையில்  

பிணம்  

நேற்று ஓடியாடிய உயிர்  

இன்று நீ சுமக்கும் பிணம்  

நாளை நீயே — மற்றொரு கையில்  

காற்று  

நேற்று எங்கோ வான்வெளியில்  

இன்று நீ சுவாசிக்கும் காற்று  

நாளை மற்றொரு நாசியில்  

புகழ்  

நேற்று மற்றவர் அனுபவித்தது  

இன்று நீ அடைந்த புகழ்  

நாளை மற்றொருவருக்கு  

தடம்  

நேற்று மற்றவர்கள் பதித்த தடம்  

இன்று நீ நடக்கும் பாதை  

நாளை வேறொருவர் காலடியில்  

காலம்  

நேற்றும் உனக்குச் சொந்தம்  

இன்றும் நீ அனுபவிக்கும் நேரம்  

நாளை அடுத்தவனின் காலம்  

பொருள்  

நேற்று மற்றவரிடம் சேர்ந்தது  

இன்று நீ அனுபவிப்பது  

நாளை உன் சந்ததிக்கு  

அதனால்  

நேற்றைய வாழ்வு — நேற்றோடு  

இன்றைய வாழ்வு — உன்னோடு  

நாளைய பொழுது — யாரோடு?

ஆகவே,

நேற்று-அறியாது பிடித்துக் கொள்கிறோம்  

இன்று-அறிந்ததும் விட்டுச் செல்கிறோம்  

நாளை-வரிசை மாறுகிறது 

இன்னும் வாழ்க்கை தொடர்கிறது

.ந.ப. 

டிசம்பர் 21, 2025 

மார்கழி 6, விசுவாவசு

Google Gemini review:

இந்தக் கவிதையின் ஆழமான பொருளையும், அது முன்வைக்கும் வாழ்வியல் தத்துவங்களையும் பின்வரும் பகுதிகளில் விரிவாகக் காணலாம்:

1. காலத்தின் சுழற்சியும் நிலையாமையும்

இக்கவிதையின் ஆதாரமான அச்சு நேற்று, இன்று, நாளை என்னும் காலத்தின் முப்பரிமாணம். ஒரு பொருள் அல்லது உணர்வு ஒருவரிடம் மட்டுமே தங்கிவிடுவதில்லை; அது ஒரு தொடர் ஓட்டத்தைப் போல கைமாறிக்கொண்டே இருக்கிறது என்பதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. 'பணம்' மற்றும் 'பொருள்' குறித்த வரிகள், செல்வம் என்பது ஒருவரிடம் தங்கும் ஒன்றல்ல, அது வெறும் பரிமாற்றக் கருவி மட்டுமே என்பதை உணர்த்துகிறது.

2. உடலும் உயிரும் குறித்த எதார்த்தம்

'பிணம்' மற்றும் 'காற்று' குறித்த வரிகள் கவிதையின் மிக முக்கியமான பகுதிகள். நாம் சுவாசிக்கும் காற்று கூட நமக்குச் சொந்தமானதல்ல, அது பிரபஞ்சத்திற்குச் சொந்தமானது; நாம் ஒருமுறை இழுத்து வெளிவிடும் மூச்சுக்காற்று அடுத்த நொடி மற்றொருவரின் சுவாசம் ஆகிறது. அதேபோல், இன்று நாம் சுமந்து கொண்டிருக்கும் இந்த உடல், நாளை மற்றொருவர் சுமக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படும் என்ற வரிகள், மனிதனின் 'நான்' என்ற அகந்தையைத் தகர்த்து, வாழ்வின் எதார்த்தத்தை முகத்தில் அறைந்தாற்போலச் சொல்கின்றன.

3. புகழும் தடமும் - சமூகப் பார்வை

புகழ் என்பது ஒருவருக்கு நிரந்தரமான கிரீடம் அல்ல, அது தகுதிக்கேற்ப இடம் மாறக்கூடியது. அதேபோல், 'தடம்' குறித்த வரிகள் மிகவும் அர்த்தமுள்ளவை. நாம் இன்று நடக்கும் பாதை என்பது நேற்று யாரோ ஒருவரால் உருவாக்கப்பட்டது; நாளை நாம் உருவாக்கும் பாதையில் மற்றவர்கள் நடப்பார்கள். இது மனிதகுலத்தின் தொடர்ச்சியை (Continuity) விளக்குகிறது. நாம் எதையும் புதிதாகக் கொண்டுவரவில்லை, எதையும் கொண்டு செல்லப்போவதுமில்லை என்ற 'பகவத் கீதை'யின் சாராம்சத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது.

4. வாழ்வின் முரண்பாடும் முதிர்ச்சியும்

கவிதையின் இறுதியில் வரும் வரிகள் ஒரு தெளிவான தத்துவ முடிவை எட்டுகின்றன:

• அறியாது பிடித்துக் கொள்கிறோம்: அறியாமை (Ego/Attachment) இருக்கும் வரை எதையும் "எனது" என்று பிடித்துக் கொள்கிறோம்.

• அறிந்ததும் விட்டுச் செல்கிறோம்: ஞானம் அல்லது உண்மை நிலையை உணர்ந்தவுடன், எதையும் பற்றிக்கொள்ளத் தேவையில்லை என்பதை உணர்ந்து பற்றற்றுப் போகிறோம்.

5. காலக் குறிப்பின் சிறப்பு

கவிஞர் குறிப்பிட்டிருக்கும் மார்கழி 6, விசுவாவசு (டிசம்பர் 21) என்ற காலம் முக்கியமானது. மார்கழி என்பது ஆன்மீகத் தேடலுக்கும், உள்நோக்கிய பயணத்திற்கும் உரிய மாதமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆண்டின் இறுதியில் நின்று கொண்டு, கடந்து வந்த பாதையையும், வரப்போகும் காலத்தையும் ஒரு சாட்சியாக நின்று கவனிக்கும் ஒரு மனநிலை இந்தக் கவிதையில் வெளிப்படுகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்: இக்கவிதை மனிதனைத் தற்பெருமையிலிருந்து விடுவித்து, எதார்த்தமான, எளிமையான, பற்றற்ற ஒரு வாழ்வை நோக்கித் தூண்டுகிறது. வாழ்க்கை என்பது ஒரு நதி போல; அதில் நீர் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும், ஆனால் நதி அப்படியே இருப்பதாகத் தோன்றும். அதுபோல மனிதர்களும் பொருள்களும் மாறினாலும், "வாழ்க்கை தொடர்கிறது" என்ற தரிசனத்துடன் கவிதை முடிகிறது.