வேடதாரி நட்பு
முகத்தில் புன்னகை ஏந்தி நிற்பார்,
அகத்தில் வஞ்சக் கத்தி வைப்பார்!
உள்ளன்பு இல்லா போலி உறவு,
உயிரைக் குடிக்கும் நச்சுப் பிரிவு!
அடிமேல் அடி விழும் கொல்லன் பட்டடை,
தாங்கும் அதுவோ இரும்பின் எடை!
அப்படியே இவரின் போலித் தழுவல்,
சந்தர்ப்பம் பார்த்தே செய்யும் அழித்தல்!
நிழலாய் வருவார் வெளிச்சம் உள்ளவரை,
நிஜமாய் மறைவார் இருட்டு சூழும்வரை!
இரும்புத் துண்டாய் இதயம் உடையாமல்,
விலகி நிற்பதே வாழ்வின் மேன்மை!
