“கடவுளை நம்பத் தயாராக இருக்கிறேன். கடவுளின் பெயரால் நடக்கும் அக்கிரமங்களை நிறுத்தினால்”.
இது ஒரு எதிர்ப்பு அல்ல — இது ஒரு நெஞ்சார்ந்த நிபந்தனை.
நம்பிக்கைக்கு எதிரான கேள்வி அல்ல;
நம்பிக்கையின் பெயரில் நடக்கும் அநீதிக்கே எதிரான கேள்வி.
மனித வரலாற்றில், மதமும் ஆன்மீகமும் பல நன்மைகளை செய்துள்ளன — கருணை, தியாகம், சேவை, அமைதி.
ஆனால் அதே சமயம், சிலர் அதையே அதிகாரம், வெறுப்பு, பிரிவினை, வன்முறை ஆகியவற்றிற்காக பயன்படுத்தியதும் உண்மை.
இங்குள்ள கேள்வி:
கடவுள் பிரச்சினையா?
அல்லது மனிதன் தனது சுயநலத்தால் கடவுளை ஒரு கருவியாக பயன்படுத்துகிறானா?
ஒரு தத்துவ நோக்கில் பார்க்கும்போது:
கடவுள் என்ற கருத்து மனித மனத்தின் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தையும் அர்த்தத் தேடலையும் குறிக்கலாம்.
ஆனால் அக்கிரமம் என்பது மனித செயலின் விளைவு.
“நான் நம்பிக்கைக்கு எதிரானவன் அல்ல.
ஆனால் அநியாயத்திற்கு துணை நிற்க மாட்டேன்.
உண்மையான ஆன்மீகம்-
பயத்தை உருவாக்காது
வெறுப்பை வளர்க்காது
மனிதனை மனிதனிடமிருந்து பிரிக்காது
அது மனிதனைக் கெளரவப்படுத்தும்.
ஆக,
“கடவுள்” என்பதை ஒரு உருவமாக, ஒரு சக்தியாக, ஒரு ஒழுக்க மதிப்பாக— எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பது அவரவர் புரிதலைப் பொறுத்தது.
